علوم قرآنی ( تاویل ) 

قد ما تاویل را به معنای تفسیر و متاخران به معنای مخالف با ظاهر لفظ دانسته اند . به عقیده ی علامه طباطبایی ، تاویل ، حقایق وواقعیاتی است که مستند تمام بیانات قرآن کریم قرار می گیرند و کار برد این واژه در قرآن نیز نشان می دهد که ‹‹ تاویل ›› از قبیل مفاهیم و معانی نمی باشد بنابراین تمام قرآن ، چه محکمات و چه متشابهات دارای تاویل هستند . بعضی بر این عقیده اند که تاویل دو معنای اصطلاحی دارد : توجیه متشابه و معنای ثانوی کلام که از آن به ‹‹ بطن › › تعبیر می گردد در مقابل معنای اولی ( ظهر ) .

این که آیا علم به تاویل مختص به خداوند است یا خیر ، بیشتر جنبه ی علمی دارد تا عملی . زیرا دلایل روشنی – صرف نظر از دلالت یا عدم دلالت خود آیه – بر عدم اختصاص علم به تاویل به خداوند وجوددارد . اکثریت علمای اهل سنت قایل به ‹‹ وقف ›› یعنی اختصاص علم به تاویل به خداوند و اکثریت دانشمندان شیعه قایل به ‹‹ عطف ›› یعنی عدم اختصاص علم به تاویل به خداوند ، گردیده اند .